De Noise Achterna | Roy Smolenaars

Zijn ouders dachten dat hij sliep. In werkelijkheid stond hij bij de voordeur die op een kier stond. Hij absorbeerde de geluiden die doordrongen vanuit de nabijgelegen feesttent. Het feestgedruis van de Ossenfeesten liet hij tot laat in de avond dagdromen. Over de lp’s van zijn metalneven, Paradiso, ene C. Berry en Normaal.

Wat Roy Smolenaars het meest fascineerde was het geluid van het publiek als er weer een band het podium opliep, of van datzelfde publiek dat na afloop nog uren dronken in zijn straat stond te brallen. ‘Het ging me niet eens om de liedjes maar om de totaalervaring. De pure noise die ik herkende van liveplaten uit de platenkast van mijn metalneven,’ aldus Roy. Zijn eerste eigen live plaat was van Queen. Al snel draaide hij ook de live platen van Normaal grijs. Hij bestudeerde de hoezen en merkte dat ene C. Berry die dialectnummers had geschreven. Logisch dat Roy op de basisschool in Maasbree die nummers playbackte.

Tijdens een schoolfeest op het Bouwenscollege stond Roy voor het eerst oog in oog met een echte live band, op meters van het podium, met keihard geluid en verblind door de knipperende lampen. De Blue Moon Boys, genoemd naar de eerste begeleidingsband van Elvis, maakten vanaf de eerste tel diepe indruk. Zij speelden tot zijn verbazing onder andere die Normaal nummers, maar dan in het Engels. Zo waren ze oorspronkelijk door die Berry bedoeld. Het weerhield hem niet deze in plat Achterhoeks mee te schreeuwen. ‘Die contrabas, de kuiven, hun outfits en al die energie. Ik herkende vooral de live sound’ zegt Roy. ‘Die noise wilde ik vanaf dat moment definitief achterna’.

Roy Smolenaars


Jaren later stond hij met zijn straattheater act op het Oerol festival. Als Elvis act verbond hij nietsvermoedende bezoekers in de echt. Daar traden ook de Blue Moon Boys op. Die naam herkende hij onmiddellijk. ‘Ik sprak de zanger en vroeg of zij dezelfde band waren dan die ooit in het Bouwenscollege hadden opgetreden? Dat bleek het geval. Dezelfde avond nog stond Roy voor het eerst op de planken op dat festival. In zijn Elvis outfit. Met de Blue Moon Boys als zijn eerste begeleidingsband. ‘Een bijna out-of body ervaring,’ herinnert Roy zich. From Maasbree via satellite, een overweldigende ervaring. Hij wilde niets anders meer. Een uitverkocht Paradiso was vanaf dat moment het hoogste doel.

Terug op aarde richtte Roy zijn eigen band op: Roy & De Rodjers. Ze speelden Paradiso plat. Met zijn volgende band de Memphis Maniacs herhaalde hij dat kunstje nog meerdere malen. Alle poptempels en festivals vielen ten prooi aan de noise, totdat het coronavirus de opmars nekte. In die tijd ontpopte Roy zich tot escortzanger (!) en tot voorman van de Beuzelband, met liedjes die educatieve projecten in het basisonderwijs aanjagen. De band is een eigen leven gaan leiden en doet niet alleen scholen aan maar ook festivals. Opnieuw een totaalervaring. De transformatie lijkt compleet.

De noise is krachtiger dan ooit. Dit komt mede door de mogelijkheden die een cursus ademhalingstechnieken biedt, die Roy na stemproblemen noodgedwongen moest volgen. Ook hier ruikt Roy kansen. Hij volgt een training om zélf artiesten met stemproblemen te helpen, ongetwijfeld om ze hun eigen noise achterna te laten gaan.