Eric Lamers & Co.

Toen Eric Lamers onlangs werd benoemd tot directeur-bestuurder van Co. de Cultuurontwikkelaar, veranderde er op papier veel. De eindverantwoordelijkheid kwam bij hem te liggen en plotseling keek iedereen naar dezelfde persoon die al jarenlang deel uitmaakte van diezelfde organisatie. Zelf praat hij opvallend weinig over functies of carrière. Wie hem spreekt merkt dat zijn aandacht vrijwel altijd verschuift naar iets anders: mensen en de manier waarop ze de ruimte krijgen zichzelf te zijn en samen te leven.

Dat begon tijdens zijn studie aan de kunstacademie. Niet omdat hij daar ontdekte hoe artistiek talentvol hij was, maar omdat hij er leerde dat eigenheid waarde heeft. Juist de dingen die hem anders maakten dan anderen, bleken daar geen tekortkoming maar een kracht. Het was een besef dat hem nooit meer heeft losgelaten en dat nog altijd doorklinkt in de manier waarop hij naar mensen, talentontwikkeling en cultuur kijkt. "Ik heb mezelf nooit als bijzonder of getalenteerde buitenstaander gezien. Ik wist alleen al jong dat ik anders keek dan veel mensen om me heen. Dat heb ik eigenlijk altijd prima gevonden. En ik begrijp dat dat voor sommige mensen iets ongrijpbaars heeft. Maar die verschillende perspectieven verrijken niet alleen mijn leven maar hopelijk ook die van de mensen om me heen."

Ook het directeurschap kwam niet voort uit een lang gekoesterde ambitie. Pas toen hij de functie enige tijd waarnam, ontdekte hij hoeveel voldoening hij eruit haalde. Niet vanwege de begrotingen, processen of managementinformatie, maar omdat hij merkte dat hij vanuit die positie ruimte kon creëren voor de talenten van anderen. Lamers: "Alle bestuurlijke en zakelijke context is uiteindelijk slechts een middel. Het gaat erom dat mensen kunnen groeien."

Die overtuiging loopt als een rode draad door zijn verhaal. Cultuur is voor hem geen luxe maar een manier waarop mensen ontdekken wie ze zijn en wat ze kunnen. Daarom maakt hij zich minder zorgen over de toekomst van de culturele sector dan over een samenleving waarin mensen onvoldoende kansen krijgen om hun talenten te ontwikkelen. Volgens hem heeft iedereen talent. "De vraag is vooral of iemand de ruimte krijgt om dat talent te ontdekken."

Dat geloof geldt niet alleen voor anderen. Een paar maanden geleden besloot Lamers voor het eerst in zijn leven zelf te dansen en balfolk-lessen te volgen. Niet omdat hij het goed kon, maar juist omdat hij het niet kon. Op latere leeftijd opnieuw beginner worden, fouten maken en ongemakkelijk zijn, ziet hij niet als iets om te vermijden maar als iets om op te zoeken. "Ik gun iedereen 99 mislukkingen en één succes."

"Ik gun iedereen 99 mislukkingen en één succes."

Misschien vat die uitspraak zijn visie nog wel het beste samen. Of het nu gaat om kinderen die voor het eerst muziekles krijgen, collega's die zich ontwikkelen in hun werk of volwassenen die een nieuwe hobby ontdekken: een rijk leven begint bij het durven zetten van een eerste stap, zonder te weten waar die precies naartoe leidt.

Als Lamers over de toekomst spreekt, gaat het zelden over gebouwen, begrotingen of organisaties. Hij hoopt vooral dat veel meer mensen de kans krijgen om hun creativiteit te ontdekken en te ontwikkelen. "Het zou fantastisch zijn als we over tien jaar niet een paar duizend, maar honderduizenden mensen in Noord Limburg hebben geholpen om hun creativiteit te ontdekken en te ontwikkelen. Niet omdat iedereen kunstenaar moet worden, maar omdat iedereen iets te vertellen heeft."

Als Lamers hoopt iets achter te laten, dan is het ook geen erfenis of strategisch beleid. Liever ziet hij een samenleving waarin méér mensen de kans krijgen om te ontdekken wat er al in hen aanwezig is. Misschien is dat uiteindelijk ook de kern van zijn werk. Niet mensen vertellen wie ze moeten worden, maar hen helpen ontdekken wie ze kunnen zijn.

Foto (c): SweetToday