Kleine verhalen | Roel Sanders

Het was zijn vrouw die hem herinnerde aan zijn uitspraak dat hij vóór zijn dertigste toch echt die kunstopleiding zou moeten doen. Toen dat moment naderde stroomde hij in als tweedejaars student. Al na twee weken Kunstacademie besefte hij dat hij er op z’n plek zat. Er sprong een vonk over. Deze leidde tot een bak olie, kant, kleine verhalen en oude punk.

Daar ging tien jaar twijfel aan vooraf. Roel Sanders had het immers prima naar zijn zin als vrachtwagenchauffeur en moest er niet aan denken om zich tussen, naar eigen zeggen, ‘kunstenaars met rare kleren en gewoontes te mengen’. Het talent en de interesse waren er wel degelijk. Zo bleef hij vroeger op school na de les nog vaak een hele tijd zitten voor wat extra tekenles. Later volgde hij nog een jaar de lerarenopleiding.

Roel Sanders


Juist creatief bloed kruipt waar het niet kan gaan. Eenmaal de academie te hebben voltooid ging hij terug de autobaan op. Dit keer in een gehuurd busje met achterin zijn nieuwste olieverfschilderijen. Op weg naar zorgvuldig vooraf geselecteerde galerieën om zijn werk te laten zien. Met succes, want er volgden ruim vijftig tentoonstellingen. Tegelijkertijd bleef het onderwijs hem intrigeren. Op een post-hbo cursus leerde hij hoe te werken met kinderen en ontmoette hij die kunstenaars met rare kleren en gewoontes. Theatermakers, grafisch vormgevers, tekenaars en poppenspelers. ‘Een leerzame tijd die me bovendien inzicht gaf in de verschillende onderwijssystemen,’ aldus Roel. Het zette hem ertoe aan om met een collega kunstenaar het onderwijsprogramma voor het Odapark te ontwikkelen. Niet onverdienstelijk, zo bleek; het aantal leerlingen groeide van 200 naar 2000 in een paar jaar. Net zo gepassioneerd maakt hij al ruim tien jaar tentoonstellingen in de Kantfabriek. Alles op basis van een goed idee op een kladje papier. Het klusteam weet zijn gedachtenspinsels steeds weer te vertalen en samen gaan ze dan aan de slag. Alleen die ene wens om kant boven een bak olie te hangen om te zien hoe de olie er langzaam bezit van neemt, is nog niet vervuld. ‘Waarschijnlijk omdat al die vrijwilligers de vloer wekenlang minutieus van alle olie hebben ontdaan’ verklaart Roel lachend

Schilderen hielp hem in het verleden bij het verwerken van verlies. Toen hij echter in korte tijd ook nog drie broers verloor, liet zijn creativiteit hem in de steek. ‘Ik blokkeerde en vond geen troost en uitdaging meer in het schilderen’, zegt Roel. Pas na het overlijden van zijn moeder kreeg hij naar eigen zeggen ‘weer wat lucht’. Niet lang nadat haar woning was opgeruimd, begon hij aan wat hij ‘little stories’ is gaan noemen. Kleine verhalen op een canvas van slechts 20x20cm of 30x30cm met grote beeldverhalen over bijvoorbeeld vluchtelingen, gevallen superhelden of het milieu. Het bijzondere is dat hij zichzelf slechts één dag tijd geef om een ‘little story’ te maken, zonder plan vooraf. Een afspeellijst op Spotify bepaalt daarbij de sfeer en aanpak. Niet toevallig blijken dat dit vaak punknummers uit eind jaren ’70 en de jaren ’80 te zijn. Voorkeursmuziek van toen hij zelf nog jong was en in de klas bleef zitten om te tekenen en gruwelde van het idee van een leven omgeven door kunstenaars in rare kleren. Heeft er dan toen niemand hem toen de outfits van die punkers laten zien?